บทที่ 12 12

"จิตใจเธอทำด้วยอะไรภรันยา เธอถึงได้อำมหิตทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้ได้ขนาดนี้" เสียงทุ้มตวาดลั่นจนสะท้อนก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น

ภรันยามองภาพชายหญิงที่กอดประคองกันอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความตกตะลึงเมื่อครู่เลือนหายไปเหลือเพียงความเย็นชาที่เกาะกุมหัวใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงปกติ

"รันไม่ได้ทำค่ะคุณติณณ์ คุณนิชาเธอเป็นคนบีบแก้วแตกแล้วเอาเศษแก้วมากรีดแขนตัวเอง รันแค่ป้องกันตัวตอนที่เธอจะเข้ามาตบ"

"หุบปาก เลิกตอแหลสร้างเรื่องโกหกสักทีภรันยา" ติณณภพตะคอกสวนขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดจบ "ฉันเห็นคาตาว่าเธอยืนค้ำหัวนิชาอยู่ นิชาจะบ้าเอากระจกมากรีดตัวเองทำไม เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าสันดานอิจฉาริษยาของเธอมันรุนแรงแค่ไหน"

คำว่า หุบปาก และ เลิกตอแหล ที่หลุดออกมาจากปากของสามีเปรียบเสมือนลิ่มน้ำแข็งที่ตอกอัดลงกลางใจของภรันยา เธอแค่นยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาและหูเบาของผู้ชายคนนี้ เขาเลือกที่จะเชื่อน้ำตาจอมปลอมของผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้าน มากกว่าจะฟังเหตุผลของภรรยาที่ดูแลเขามาตลอด

"ในเมื่อคุณติณณ์ปักใจเชื่อไปแล้วว่ารันเป็นคนทำ รันก็ไม่มีอะไรจะต้องอธิบายอีกค่ะ เชิญคุณติณณ์พาสุดที่รักของคุณไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ ปล่อยไว้นานเลือดอาจจะหมดตัวตายเสียก่อน มันจะกลายเป็นคดีฆาตกรรมไปเปล่าๆ" ภรันยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตากลมโตสบกับสายตาดุดันของเขาอย่างท้าทาย

"จำเอาไว้ภรันยา ถ้าวันนี้นิชาเป็นอะไรไป ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด ฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไปเลยคอยดู"

ติณณภพข่มขู่เสียงกร้าว ชายหนุ่มช้อนร่างที่แสร้งทำเป็นอ่อนระทวยของนิชาขึ้นอุ้มแนบอก นิชาแอบลอบส่งสายตาเยาะเย้ยและรอยยิ้มแห่งชัยชนะข้ามไหล่กว้างของติณณภพมาให้ภรันยา ก่อนที่ติณณภพจะพาร่างนั้นก้าวยาวๆ ออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เสียงรถสปอร์ตกระชากออกตัวดังสนั่นและค่อยๆ ห่างออกไปจนเงียบเสียงลง

ภายในห้องนั่งเล่นที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ภรันยายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเธอทอดมองหยดเลือดสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นหินอ่อน ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความสมเพชที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบๆ

สมเพชให้กับความรักโง่ๆ ที่เธอเคยมีให้ผู้ชายคนนั้น สมเพชให้กับอคติที่บังตาจนเขามองไม่เห็นความจริง และสมเพชให้กับละครฉากใหญ่ที่ลงทุนสร้างบาดแผลให้ตัวเองเพียงเพื่อแย่งชิงความสนใจจากผู้ชายไร้หัวใจคนหนึ่ง

หญิงสาวก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้กอดแนบอกแน่นราวกับต้องการดึงพลังจากเป้าหมายในอนาคตมาหล่อเลี้ยงหัวใจที่กำลังชาหนึบ เธอกดโทรศัพท์ภายในเรียกแม่บ้านให้เข้ามาจัดการทำความสะอาดกองเลือดและเศษแก้วให้เรียบร้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวของเธอ

เมื่อประตูปิดลง ภรันยาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง นัยน์ตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย เธอรู้แล้วว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเรียกร้องความยุติธรรมหรือความเข้าใจจากติณณภพ พื้นที่ในหัวใจของเขามีไว้สำหรับนิชาเท่านั้น ส่วนเธอเป็นเพียงแค่ลูกหนี้ที่ต้องทนชดใช้กรรมให้หมดไปวันๆ

รอให้ถึงวันที่รันปลดแอกตัวเองได้ก่อนเถอะค่ะคุณติณณ์ รันจะทำให้คุณรู้ซึ้งถึงคำว่าสูญเสียอย่างแท้จริงว่ามันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน ภรันยาให้คำมั่นสัญญากับตัวเองในความเงียบ ความอ่อนแอและเยื่อใยสุดท้ายที่เคยหลงเหลืออยู่ได้ถูกทำลายลงจนหมดสิ้นในวันนี้ วันที่ม่านละครฉากใหญ่ปิดฉากลงพร้อมกับหัวใจของเธอที่ถูกแช่แข็งอย่างสมบูรณ์